.¸¸·´¯`ஐ ...¤¸¸.·´"WelCoMe 2 mY PaRaDiSE"..·.¸¸·´¯`·.¸¸.ஐ

	อ่า....หลังจากไปกาญจนบุรีมาได้1อาทิตย์แล้ว ไม่มีเวลามาเล่าให้ฟังซักที เนตที่หอก็หมดพอดี เอาเป็นว่าเริ่มเลยดีกว่า.. เริ่มจากวันนั้นเป็นวันที่11มีนาหลังจากสอบเสร็จกันหมด เหล่าบรรดา5หนูพี่น้องพร้อมด้วยจอมยุทธพเนจรอีก1 ออกเดินทางกันก่อนตี5 ไปขึ้นรถที่สายใต้ใหม่ กว่าจะมาถึงกาญจนบุรีก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยง ต่อรถไปถึงน้ำตกอีกก็ประมานบ่าย1 ข่าวร้ายอย่างแรกเลยคือที่พักที่อุทยานเต็ม55 ก็เลยได้ไปอยู่แพที่พักฝั่งตรงข้ามอุทยาน ซึ่งมองเห็นกันได้ อยู่ไม่ไกลนัก เมื่อไปถึงเลยแรกเริ่มก็เดินลุยกันขึ้นน้ำตกเลย รู้สึกว่าจะไปถึงกันประมานชั้น4"อกนางผีเสื้อ" มีน้ำลึกและมีเนินหินที่เป็นสไลเดอร์ ไอ้ด้วยความที่ทนคำยุเพื่อนไม่ได้บวกกับความอยากเท่(ซะงั้น) จึงเกิดการไถลลงมาตามเนินหิน ผลที่ตามมาคือ ตูดระบมสิครับท่าน เนื่องจากว่าหินลดเลี้ยวเคี้ยวคดเป็นรูปตัวเอส จังหวะเลี้ยวนี่ตัวลอยจากพื้นซะ ตูดกระแทกอย่างจัง หลังจากนั้นพวกเพื่อนที่ยุให้โดดก็ตาเห็นแสงสว่างว่ามันเจ็บแน่ๆเลยเจือกไม่โดด(ตกลงกุโง่ช่ายป่าววะ) เล่นน้ำกันเสร็จกลับมาที่พัก(จ้างรถมา100บาท ไม่ถึง2กิโล แพงชิบ) ที่พักดีใช้ได้เลย นั่งดีดกีตาร์ชิวมากๆ เพื่อนมันยังโดดน้ำกันไม่สะใจกลับมาโดกันต่อที่แพ หลังจากนั้นถึงเวลาHappy mealsที่เพื่อนๆรอคอย คือการนั่งสาดเหล้าเข้าลำคอ555+ วันนั้นไปซื้อเบียร์ช้างมา3ลัง กินกันจนพับแล้วแต่เบียร์ยังไม่หมดซะง้าน(ตามประวัติไม่มีเหลือนะ) อาจจะเป็นเพราะความอ่อนล้าของร่างกายด้วยมั๊ง แต่ในวงเหล้าใครว่ามีแต่เรื่องไร้สาระ เรื่องไร้สาระบางเรื่องก็ทำให้คนบางคนร้องไห้ไปได้เหมือนกัน(อาจรวมถึงบางคนที่ร้องไห้ตามน้ำ ประมานว่าอารมณ์มันพาไป พอตื่นมาจำไรไม่ได้55+) แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยระหว่างเรากลุ่มเพื่อนฝูงก็เข้าใจไรกันมากขึ้น หลังจากเมากันได้ที่ก็เข้านอนกันอย่างสุขสวัสดิ์ด้วยความหนาวเหน็บ (ในความหนาวเหน็บนั้นจะมีอะไรเกิดขึ้นก็คิดกันเอาเอง555+) เช้าวันต่อมาตื่นกันมาแต่เช้าเลย แต่ก็กว่าจะโอ้เอ้กันนาน กว่าจะได้ออกเดินทางต่อ หาข้าวกินก่อน จากนั้นโบกรถไปยังน้ำตกอีกรอบ เป้าหมายคือน้ำตกชั้นที่7 ซึ่งเป็นชั้นสูงสุด พอมาถึงเร่งฝีเท้าเดินกันไปชั้น7ด้วยความเมา(ค้าง)ถึงชั้น7ถ่ายรูปกัน แล้วก็เดินย้อนลงมาเรื่อยๆ มาหยุดเล่นน้ำกันที่ประมานชั้น5-6 เป็นกิจกรรมประกวดท่าโดดน้ำกัน แต่ละคนจะมีท่าที่คิดกันเองและมีคนคอยถ่ายรูปตอนโดดให้ รู้สึกอาเฮียจะได้รับการโหวตท่าสวยสุดว่ะ เล่นน้ำกันจุใจมามองดูนาฬิกาแล้วก็ได้เวลากลับแล้ว รถกลับเที่ยวสุดท้ายบ่าย4โมง เร่งเดินกันกลับมาจนถึงตีนเขา ทุกคนรีบจัด แต่มีบางคนที่เห็นได้ชัดว่าคงจะรีบกว่าใครอื่น ไม่ใช่ใคร อาเฮียเจ้าเก่า สังเกตได้จากกางเกงที่ใส่กลับด้าน 555+ กว่าจะกลับมาถึงกทม.ก็ปาเข้าไป5ทุ่ม(รถขับช้าและจอดบ่อยมาก) มาถึงที่หอพอดีเบียร์มันเหลือ6ขวด ก็เลยจัดการซะ เพื่อความหลับสบาย จบไปแล้วอีก1trip สนุกสนานกันตามระเบียบ น่าสงสารคนที่ไม่ได้ไปจริงๆ สำหรับเพื่อนๆที่ไม่ได้ไปก็เอาไว้tripหน้าก็ชวนละกัน ไม่เคยพลาดอยู่แล้วว่ะ สำหรับรูปสวยๆงามเอาไว้เด๋วจะเอามาลงให้ดูละกัน พอดีรูปอยู่ที่หอ แต่ตอนนี้กลับบ้านไม่ได้เอามาด้วย ป.ล. มีความประทับใจมากมายที่เขียนเล่าไม่หมด ตกหล่นไปบ้าง ขออภัย

 

 

               

                            

               เมื่อวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ.2512 เป็นวันที่เริ่มตีพิมพ์การ์ตูนโดราเอม่อน จึงมีการ์ตูนเกิดขึ้นเรื่องหนึ่งเป็นเรื่องราวของ แมวหุ่นยนต์แห่งโลกอนาคตเกิดขึ้นมา พร้อมกับของวิเศษต่าง ๆ เพื่อมาช่วยเหลือโนบิตะนักเรียนชั้นประถม 4 ที่เรียนหนังสือไม่เก่ง เล่นสนุกไปวัน ๆ และโดนเพื่อน ๆ แกล้งเสมอ จนเมื่อวันหนึ่งเมื่อลิ้นชักโต๊ะในห้องนอนของโนบิตะเปิดออกเป็นการเริ่มต้นของเรื่อง ราวที่เต็มไปด้วยจิตนาการของเด็ก ๆ และโด่งดังมากในญี่ปุ่น และโด่งดังไปทั่วโลก เรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายด้วยปลายปากกาของ อาจารย์ฟูจิโมโตะ ฮิโรชิ และอาจารย์อาบิโกะ โมโตโอะ ที่ช่วยกันสร้างโลกแห่งจิตนาการนี้ให้เกิดขึ้น และได้รับความนิยมจนมีฉบับรวมเล่ม สามารถจำหน่ายได้ถึง 100 ล้านเล่มในญี่ปุ่น หนังสือได้ตีพิมพ์เป็นภาษาต่างๆถึง 9 ภาษา และสร้างเป็นภาพยนต์การ์ตูนกว่า 1,300 ตอน

                ชื่อโดราเอมอน มาจากคำว่า...โดราเนโกะ แปลว่า แมวหลงทาง เอมอน เป็นคำเรียกต่อท้ายชื่อของเด็กชายในสมัยก่อน โดราเอมอน เกิดขึ้นโดยความบังเอิญในขณะที่ 2 นักเขียนการ์ตูนชื่อฮิโรชิ ฟูจิโมโต และโมโตโอะ อาบิโกะขณะที่กำลังจินตนาการสร้างการ์ตูนตัวใหม่ด้วยความลำบากและกดดันเนื่องจากเหลื อเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงจะถึงกำหนดส่งต้นฉบับิบังเอิญเหลือบเห็นตุ๊กตาของลูกสาว ทำให้นึกต่อไปถึงตุ๊กตา แมว ล้มลุก และกลายเป็นโดราเอมอนในที่สุด

               โดราเอม่อน หนัก 129.3 กก. สูง 129.3 ซม.

               โดราเอม่อนเป็นแมวหุ่นยนต์ในศษตวรรษที่ 22 แห่งโลกอนาคต 

               อาหารที่เขาโปรดปรานที่สุดคือขนมโดรายากิ ทำด้วยถั่วแดงและแป้งหวาน

               โดราเอม่อนเกิดเมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ.2655 หนัก 129.3 กก. สูง 129.3 ซม.

               กระโดดได้สูง 129.3 ซม. และยังวิ่งได้เร็วถึง 129.3 กม. / ชม. ตัวอ้วนกลมสีน้ำเงิน

               สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือหนู เพราะว่าโดราเอม่อนเคยถูกหนูกินหูของตัวเองจนทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นแมวหุ่นยนต์ที่ไม่มีหู

              ในกระเป๋าหน้าท้องของโดราเอม่อนมีของวิเศษมากมายที่ใช้คอยช่วยเหลือโนบิตะในศตวรรษที่ 20 เพื่อให้เป็นผู้ใหญ่ที่ดีในโลกอนาคตนั่นเอง

              p.s. ขอฝากนิดนึง........

 ความสามารถเฉพาะตัวของโบนิตะคือ การยิงปืนได้แม่นยำ และการนอนหลับ (เรื่องจริง สังเกตได้จากหลายๆตอน)

                                                               

         อ่า....หลังจากไม่ได้อัพspaceมาเกือบเดือน เพราะไม่รู้จัอัพไรอ่ะนะ

               วันนี้ก็มาเล่าเรื่องสารพัดเรื่องดีกว่า

         ช่วงนี้ป่วยอ่ะ ไม่สิพูดป่วยมันจะหนักไป(เด๋วมีคนเปนห่วง555) เอาเปนว่าแค่เปนหวัด  สาเหตุหลักๆเลยอ่านะ จะไม่ให้เปนหวัดได้ไง ก๊วนๆพี่แก่ล่อสุราบ้างล่ะ เบียร์บ้างล่ะ แบบวันเว้นวัน (เรื่องจิงไม่ได้โม้)  เกิดมาก็พึ่งเคยเจออะไรอย่างงี้ (อาจเรียกได้ว่ามรสุม)   ไอ้เราก็ทั้งๆที่เจ็บคออ่ะ ก็ยังห้ามใจไม่ไหว555

        จำได้ว่าวันสุดท้ายที่กินคือ2วันก่อน ทั้งๆที่เป็นช่วงสอบนะ ช่างให้ใจกันดีแท้ ไอ้เราก็หอบคอที่แสนจะเจ็บไปนั่งกระดกกะเค้า นั่งทรมานสุดๆ แต่บนความทรมานก็มีมิตรภาพว่ะ(อ้วกก...555) สมาชิกก๊วนเดิม หน้าเดิมทั้งน๊าน คนผ่านไปผ่านมาแถวนั้นเค้าจำหน้าได้หมดแล้ว คนในภาคเค้ารู้จักกันในนาม"แก็งค์เด็กชั่ว" ( ขอบคุณเพื่อนๆจิงๆว่ะ ที่ตั้งชื่อได้แบบว่า"สุดตรีนเจงๆ")

          แต่เค้าจะเรียกไงก็ช่างเหอะ เพราะเราถือคติที่ว่า"คนชั่วที่ช่วยเหลือผู้อื่น ยังดีกว่าคนดีที่ไม่ช่วยเหลือใคร" (555แอบภูมิใจในความชั่วตัวเอง)

          เอาเรื่องสอบดีกว่า ผ่านมา2วิชา บอกได้คำเดียวว่ะ "ทำไม่ได้เลย" แอบแค้นนิดๆ จานดันออกไม่เหมือนที่เก็งไว้ เซ็งจิตเรย เอาเหอะๆทั้ง2วิชานั่นไม่หวังไรมาก ขอ dog+อย่างต่ำละกันมาเลี้ยงเพิ่มหน่อย

          เมื่อวานไปดูหนังมา "เดะหอ" หนังก็ดีใช้ได้อ่ะ เปนหนังผีเรื่องแรกเลยที่ดูแล้วร้องไห้ ซึ้งจิงๆ มันไม่ได้มีแต่ผีๆมาหลอกให้ตกใจเปล่าๆอ่ะ มีเรื่องราวมากมายในหนัง ซึ่งอยากรู้ต้องติดตามเอง 555   จากนั้นไปซื้อหนังสือมา1เล่ม ชื่อหนังสือว่า"รอยพระยุคลบาท"(มีบางคนทำท่าตกใจเวลาที่บอกว่าเราซื้อมา) ไปยืนอ่านซักพักที่ซีเอ็ด อ่านไปเจอหน้านึงเกิดอาการขนลุกขึ้นมาทันที ทราบซึ้งในน้ำพระทัยในหลวง ไม่ลังเลเลยที่จะซื้อมาในราคา290บาท(ปกติหนังสือเรียนเล่มละ200 กว่าจะซื้อได้ต้องคิดแล้วคิดอีก)

     -*- ไม่รู้จะโม้อะไรแล้ว คงต้องจบไว้เพียงเท่านี้  เหมือนเดิม อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วย

                           

                             

                                                                              

 

                                                                                                                                                      :